Współczesna architektura wnętrz odchodzi od surowego podziału na strefy wykończone zimnymi płytkami i ciepłym drewnem, stawiając na spójność wizualną całego mieszkania. Panele wodoszczelne stały się technologiczną odpowiedzią na potrzebę posiadania eleganckiej, drewnopodobnej podłogi w miejscach narażonych na wilgoć, takich jak kuchnia czy łazienka. Inwestycja w ten materiał jest opłacalna, pod warunkiem świadomego wyboru między technologią winylową (LVT/SPC) a laminowaną o podwyższonej odporności na zachlapania. Decyzja ta wpływa nie tylko na estetykę, ale przede wszystkim na długoletnią trwałość posadzki, komfort termiczny oraz akustykę pomieszczenia.
Rynek materiałów wykończeniowych oferuje obecnie rozwiązania, które z powodzeniem zastępują gres szkliwiony, eliminując jego główne wady: chłód i trudny demontaż. Aby dobrze poznać panele podłogowe od a do z i podjąć właściwą decyzję zakupową, należy jednak zrozumieć specyfikę techniczną produktów, które często mylnie wrzucane są do jednego worka z etykietą „wodoodporne”. Poniższy artykuł stanowi kompleksowy przewodnik, który przeprowadzi Cię przez niuanse techniczne, koszty oraz realia użytkowania paneli w strefach mokrych.
Czym różni się wodoodporność od wodoszczelności w kontekście podłóg?
Zasadnicza różnica między tymi pojęciami decyduje o tym, czy podłoga przetrwa poważną awarię hydrauliczną, czy jedynie codzienne zachlapania. Wodoszczelność (charakterystyczna dla paneli winylowych) oznacza całkowitą niewrażliwość materiału na działanie wody, która nie powoduje jego pęcznienia ani deformacji, nawet przy długotrwałym zanurzeniu. Z kolei wodoodporność (często spotykana przy panelach laminowanych) to cecha czasowa, wynikająca z impregnacji zamków i powierzchni, która chroni rdzeń płyty HDF przez określony czas, zazwyczaj od 12 do 24 godzin.
Producenci tacy jak Quick-Step czy Arbiton stosują zaawansowane technologie, aby zniwelować naturalną chłonność drewna w laminatach. Systemy typu HydroSeal tworzą hydrofobową powłokę na powierzchni i w rowkach, która „odpycha” ciecz, nie pozwalając jej wniknąć w strukturę płyty. Jest to rozwiązanie wystarczające w kuchni, gdzie rozlaną wodę wycieramy na bieżąco, ale ryzykowne w łazience, gdzie wilgotność powietrza jest stale podwyższona, a kałuże mogą pozostać niezauważone przez dłuższy czas.
W przypadku paneli winylowych (LVT – Luxury Vinyl Tiles lub SPC – Stone Plastic Composite), mamy do czynienia z produktem syntetycznym lub mineralno-syntetycznym. Ich struktura jest w 100% obojętna na wodę. Można wręcz powiedzieć, że zachowują się one jak plastikowe naczynie – woda może na nich stać tygodniami bez szkody dla samej deski. To istotne rozróżnienie dla inwestorów, którzy obawiają się awarii pralki czy zmywarki – w takiej sytuacji winyl wystarczy wysuszyć, podczas gdy laminat, nawet ten wysokiej klasy, najprawdopodobniej spęcznieje na krawędziach i będzie wymagał wymiany.
Ekspert radzi: "Wybierając podłogę do łazienki, ignoruj marketingowe hasła o 'wodoodporności' na opakowaniach laminatów, jeśli nie jest podany konkretny limit czasowy (np. 24h). Bezpiecznym standardem dla strefy prysznicowej i okolic wanny są wyłącznie panele wodoszczelne o konstrukcji winylowej lub rigid core, które nie zawierają włókien drzewnych."
Jakie zalety posiadają panele winylowe i laminowane w strefach mokrych?
Głównym atutem paneli w kuchni i łazience jest niezrównany komfort termiczny w porównaniu do ceramiki. Ciepło pod stopami to fizyczna zaleta wynikająca z niższej przewodności cieplnej tworzyw sztucznych i drewna względem kamienia czy gresu. Chodzenie boso po panelach winylowych przypomina kontakt z naturalnym, nagrzanym drewnem, co w łazience, zaraz po wyjściu z kąpieli, diametralnie zmienia odczucia użytkownika. Nie bez znaczenia jest tu także elastyczność materiału – upadek szklanego słoika z kremem czy kubka na panele winylowe rzadko kończy się stłuczeniem przedmiotu, w przeciwieństwie do twardych płytek.
Aspekt akustyczny to kolejny argument przemawiający za rezygnacją z kafli. Dobrej jakości podkład akustyczny w połączeniu z elastycznym panelem LVT potrafi zredukować hałas kroków nawet o 16-20 dB. W kuchni, gdzie często coś upada, przesuwa się krzesła czy chodzi w obuwiu domowym, „cicha podłoga” znacząco podnosi komfort życia domowników, niwelując pogłos studni charakterystyczny dla wnętrz wyłożonych gresem.
Estetyka i spójność aranżacyjna to wartości, których nie sposób przeliczyć na parametry techniczne, ale są one niezwykle ważne dla współczesnego designu. Zastosowanie tej samej podłogi w salonie, aneksie kuchennym i korytarzu optycznie powiększa przestrzeń. Brak progów i listew łączeniowych (możliwy przy zastosowaniu paneli SPC na dużych powierzchniach) tworzy efekt infinity floor, który jest nieosiągalny przy łączeniu paneli w salonie z płytkami w kuchni. Nowoczesne technologie druku cyfrowego pozwalają na uzyskanie wzorów imitujących drewno z taką precyzją, że rozróżnienie ich od naturalnej deski dębowej jest możliwe często dopiero przez dotyk.
Z jakimi wadami wiąże się montaż paneli w łazience lub kuchni?
Mimo wielu zalet, panele nie są materiałem niezniszczalnym i posiadają ograniczenia, których płytki ceramiczne nie mają. Największym wyzwaniem jest odporność na zarysowania i uszkodzenia mechaniczne. W kuchni, gdzie na podłodze mogą znaleźć się drobiny piasku, upadające ostre noże czy ciężkie garnki żeliwne, miękka powierzchnia winylu (szczególnie LVT) może ulec trwałemu zarysowaniu lub wgnieceniu. Płytki gresowe o wysokiej klasie ścieralności są w tym aspekcie bezkonkurencyjne – są twarde i niemal całkowicie odporne na ostre narzędzia.
Kolejnym minusem może być cena, zwłaszcza jeśli zależy nam na produkcie wysokiej jakości. Tanie panele winylowe z marketu budowlanego często mają cienką warstwę ścieralną (poniżej 0,3 mm), co dyskwalifikuje je do intensywnie użytkowanej kuchni. Z kolei porządne panele SPC z zintegrowanym podkładem to koszt rzędu 120-180 zł za m², co jest ceną porównywalną, a czasem wyższą od średniej klasy gresu. Do tego dochodzi konieczność idealnego przygotowania podłoża – każda nierówność wylewki może w przyszłości „odbić się” na powierzchni cienkiego panela lub doprowadzić do wyłamania zamków.
Warto również wspomnieć o reakcji na skrajne temperatury i promieniowanie UV. Starsze generacje paneli winylowych miały tendencję do odbarwiania się pod wpływem silnego słońca wpadającego przez okna tarasowe w kuchni, a także do wymiarowej niestabilności (rozszerzania się) pod wpływem ciepła. Choć nowoczesne rdzenie mineralne (SPC) w dużej mierze wyeliminowały ten problem, wciąż jest to materiał bardziej wymagający w kwestii dylatacji niż stabilna płytka ceramiczna.
| Cecha | Panele Laminowane (Wodoodporne) | Panele Winylowe (SPC/LVT) | Płytki Ceramiczne (Gres) |
|---|---|---|---|
| Wodoszczelność | Ograniczona (np. 24h) | Pełna (100%) | Pełna (100%) |
| Ciepło w dotyku | Średnie | Wysokie | Niskie (zimne) |
| Akustyka | Wymaga maty wyciszającej | Bardzo cicha (tłumi kroki) | Głośna (pogłos) |
| Odporność na rysy | Wysoka (korund) | Średnia/Wysoka (zależnie od klasy) | Bardzo wysoka |
| Montaż | Pływający (łatwy) | Pływający / Klejony | Klejony (trudny) |
| Ryzyko poślizgu | Zależne od faktury | Niskie (często R10) | Zależne od szkliwa |
Dlaczego sztywny rdzeń SPC jest istotny dla trwałości podłogi?
Technologia SPC (Stone Plastic Composite) to prawdziwa rewolucja w świecie podłóg winylowych, eliminująca większość wad klasycznego, elastycznego winylu LVT. Rdzeń takich paneli składa się w około 70-80% z mączki wapiennej (minerałów) zmieszanej z polimerami, co nadaje desce niespotykaną sztywność i stabilność wymiarową. Dla inwestora oznacza to, że podłoga nie będzie „pracować” pod wpływem zmian temperatury tak mocno, jak tradycyjny winyl czy drewno. Dzięki temu w nasłonecznionej kuchni nie powstaną szpecące szpary, a zamki nie ulegną wyłamaniu.
Sztywny rdzeń ma również doniosłe znaczenie przy remoncie starych pomieszczeń, np. przy układaniu nowej podłogi na stare płytki. Klasyczne, miękkie panele LVT mają tendencję do tzw. telegrafowania, czyli odwzorowywania kształtu fugi na swojej powierzchni po kilku miesiącach użytkowania. Panele SPC są na tyle twarde i stabilne, że przy zastosowaniu odpowiedniego podkładu, mostkują drobne nierówności i fugi, tworząc idealnie gładką taflę bez konieczności kosztownego skuwania starej glazury czy wylewania mas samopoziomujących.
Zastosowanie twardego rdzenia wpływa również na wytrzymałość zamków łączących poszczególne elementy. W systemie bezklejowym to właśnie zamek typu click jest najsłabszym ogniwem – jeśli jest elastyczny, łatwo go uszkodzić przy montażu lub podczas eksploatacji. Rdzeń mineralny sprawia, że frezowanie zamków jest niezwykle precyzyjne i wytrzymałe, co gwarantuje szczelność połączenia przez lata, uniemożliwiając wodzie penetrację pod spód posadzki.
Jak prawidłowo przygotować podłoże i zabezpieczyć dylatację przed wilgocią?
Montaż paneli w łazience wymaga rygorystycznego przestrzegania zasad sztuki budowlanej, ponieważ błędy na tym etapie skutkują rozwojem pleśni pod podłogą. Podstawą jest hydroizolacja podpłytkowa (tzw. folia w płynie) wykonana na wylewce. Panele układamy jako podłogę pływającą, co oznacza, że nie są one przytwierdzone do podłoża. Wymaga to pozostawienia szczelin dylatacyjnych (przerw) przy wszystkich ścianach i stałych elementach zabudowy (np. wyspie kuchennej, toalecie), aby podłoga mogła swobodnie pracować pod wpływem zmian temperatury.
Głównym problemem w strefach mokrych jest to, jak zabezpieczyć tę szczelinę, aby woda nie wlała się pod panel. Standardowe listwy przypodłogowe mogą nie wystarczyć. Rozwiązaniem rekomendowanym przez ekspertów jest zastosowanie specjalnego sznura dylatacyjnego z pianki polietylenowej. Wciska się go w szczelinę dylatacyjną, a następnie przestrzeń nad nim wypełnia elastycznym silikonem sanitarnym dopasowanym kolorystycznie do podłogi. Taki system pozwala podłodze „pracować” (ściskać piankę), a jednocześnie tworzy wodoszczelną barierę na obwodzie pomieszczenia.
W przypadku paneli laminowanych, konieczne jest dodatkowe zabezpieczenie samych zamków. Nawet jeśli producent deklaruje wodoodporność, warto zastosować preparat typu uszczelniacz do paneli (np. Click Guard). Jest to masa uszczelniająca nakładana na pióro deski podczas montażu. Nadmiar wypływa na wierzch po spięciu paneli i zastyga, tworząc gumową uszczelkę, która fizycznie blokuje wnikanie wilgoci w najczulszy punkt podłogi. W panelach winylowych ten zabieg jest zazwyczaj zbędny, gdyż sam materiał zamka jest wodoszczelny, choć precyzja montażu (dobicie zamków) pozostaje istotna dla szczelności całej płaszczyzny.
Decydując się na remont własnej kuchni, zaryzykowałem kładąc panele winylowe SPC bezpośrednio na stare, peerelowskie kafelki. Efekt ciepłej podłogi bez konieczności kucia gruzu i pylenia przez tydzień to dla mnie absolutny „game changer” w remontach zamieszkanych lokali.
— Autor Redakcji Budowlanej
Czy panele do kuchni i łazienki są opłacalne w porównaniu do płytek ceramicznych?
Analiza kosztów (TCO – Total Cost of Ownership) często zaskakuje inwestorów, którzy patrzą jedynie na cenę materiału za metr kwadratowy. Przeprowadźmy symulację dla małej kuchni o powierzchni 10 m². Dobrej jakości panele winylowe SPC kosztują ok. 140 zł/m², podczas gdy przyzwoity gres można kupić już za 80 zł/m². Na pierwszy rzut oka, płytki są tańsze o niemal połowę. Jednak „ukryte koszty” leżą w chemii budowlanej i robociźnie.
Montaż płytek wymaga zakupu kleju, fugi, gruntu oraz często zaprawy wyrównującej, co generuje dodatkowe 30-50 zł/m². Do tego dochodzi koszt pracy glazurnika, który w 2024/2025 roku wynosi średnio 150-200 zł/m² (plus ewentualne kucie starej podłogi). W przypadku paneli, koszt chemii ogranicza się do podkładu (ok. 20-30 zł/m²), a montaż jest na tyle prosty, że można go wykonać samodzielnie (DIY) lub zlecić fachowcowi za stawkę rzędu 40-60 zł/m².
Podsumowanie kosztów dla 10 m²:
- Wariant Płytki: Materiał (800 zł) + Chemia (400 zł) + Robocizna (1800 zł) = ok. 3000 zł.
- Wariant Panele SPC: Materiał (1400 zł) + Podkład (250 zł) + Robocizna (500 zł) = ok. 2150 zł.
Okazuje się, że mimo droższego materiału wyjściowego, finalny koszt inwestycji w panele wodoszczelne może być niższy nawet o 30%. Dodatkową wartością jest czas – podłogę z paneli układa się w jeden dzień i można po niej od razu chodzić, podczas gdy proces kafelkowania (klejenie, schnięcie, fugowanie) wyłącza kuchnię z użytku na minimum 3-4 dni.
Na jakie parametry techniczne należy zwrócić uwagę przed zakupem?
Świadomy wybór paneli do zadań specjalnych wymaga analizy karty technicznej produktu. Pierwszym i najważniejszym parametrem jest klasa użyteczności. Dla kuchni i łazienki, gdzie ruch jest intensywny, należy szukać oznaczeń klasa 23 (dla zastosowań domowych o dużym natężeniu ruchu) lub klasa 32/33 (dla zastosowań komercyjnych). Gwarantuje to, że warstwa ścieralna jest wystarczająco gruba (zazwyczaj 0,55 mm dla winyli), by wytrzymać szuranie krzesłami czy chodzenie w twardym obuwiu.
Bezpieczeństwo w strefach mokrych definiuje parametr antypoślizgowości, oznaczany symbolem R. Do łazienki absolutnym minimum jest R10, a optymalnie R11. Gładkie panele o wysokim połysku mogą stać się lodowiskiem po zachlapaniu wodą, dlatego warto wybierać modele o strukturze synchronicznej (wyczuwalne słoje drewna) lub szczotkowanej, które mechanicznie zwiększają przyczepność stopy.
W przypadku paneli laminowanych należy szukać informacji o płycie HDF o podwyższonej gęstości, przy czym warto wiedzieć, jak na trwałość wpływa grubość paneli podłogowych. Istotne są także wspomniane wcześniej systemy hydrofobowe zabezpieczające krawędzie. Dla paneli winylowych istotna jest stabilność wymiarowa – wysokiej klasy produkty SPC mają ten współczynnik bliski 0,05%, co oznacza minimalne ryzyko powstawania szczelin. Warto również zwrócić uwagę na obecność V-fugi. Choć jest to element estetyczny, wodoszczelna i lakierowana V-fuga dodatkowo zabezpiecza newralgiczne łączenia przed wnikaniem brudu i wilgoci.
Czy ogrzewanie podłogowe współpracuje z panelami wodoszczelnymi?
Współczesne systemy grzewcze, zwłaszcza niskotemperaturowe (pompy ciepła), doskonale współpracują z panelami wodoszczelnymi, ale efektywność tego duetu zależy od rodzaju materiału. Panele winylowe SPC są jednym z najlepszych przewodników ciepła wśród podłóg pływających. Posiadają bardzo niski opór cieplny (często w okolicach 0,03-0,04 m²K/W), co oznacza, że ciepło z instalacji niemal bezstratnie przenika do pomieszczenia. Dla porównania, gruba deska drewniana może działać jak izolator, blokując przepływ energii.
Panele laminowane również nadają się na „podłogówkę”, ale mają nieco wyższy opór cieplny (ok. 0,06-0,08 m²K/W). Decydując się na nie, należy dobrać specjalistyczny podkład o niskim oporze (np. kwarcowy), aby cały system (panel + podkład) nie przekraczał normatywnej wartości 0,15 m²K/W. Przekroczenie tej granicy sprawi, że ogrzewanie będzie nieefektywne, a rachunki za prąd lub gaz wzrosną.
Ważna uwaga: Producenci paneli zazwyczaj określają maksymalną temperaturę powierzchni podłogi na poziomie 27-28°C. W łazienkach, gdzie często chcemy uzyskać efekt bardzo ciepłej podłogi, system sterowania ogrzewaniem musi być wyposażony w czujnik podłogowy, który nie dopuści do przegrzania paneli. Zbyt wysoka temperatura może trwale odkształcić nawet odporny winyl lub doprowadzić do uszkodzenia zamków.
Czy można położyć panele na stare płytki w kuchni?
Renowacja kuchni bez kucia starych kafli to jeden z najczęstszych scenariuszy, w których wybór pada na panele wodoszczelne. Jest to operacja w pełni wykonalna i zalecana, pod warunkiem spełnienia kilku kryteriów technicznych. Stara podłoga musi być stabilna – wszystkie „głuche” lub ruszające się płytki należy podkleić lub usunąć, wypełniając ubytki szybkoschnącą zaprawą.
Istotna jest kwestia grubości nowej warstwy. Panele winylowe mają zaledwie 4-5 mm grubości, co w połączeniu z podkładem daje podniesienie poziomu podłogi o ok. 6-7 mm. Jest to zazwyczaj wartość akceptowalna, która nie wymaga drastycznego podcinania drzwi czy modyfikacji zabudowy kuchennej (choć cokoły trzeba będzie zdemontować i dociąć). Dla porównania, ułożenie nowej warstwy płytek na stare (metoda „płytka na płytkę”) podniosłoby poziom o 15-20 mm, tworząc nieestetyczny próg.
W tym zastosowaniu bezwzględnie wygrywają panele rigid core (SPC). Ich sztywność sprawia, że nie wymagają one idealnego zaszpachlowania fug starych płytek, jeśli te mają standardową szerokość (do 4-5 mm). Wystarczy dedykowany podkład, by stworzyć równą płaszczyznę. Miękkie panele winylowe (LVT) klejone do podłoża wymagałyby wcześniejszego wylania cienkiej warstwy wylewki samopoziomującej na kafelki, co komplikuje i podraża proces remontu.
Podsumowanie
Decyzja o inwestycji w panele wodoszczelne do kuchni i łazienki jest jak najbardziej uzasadniona, zarówno z perspektywy ekonomicznej, jak i użytkowej. Panele winylowe SPC oraz wysokiej klasy laminaty wodoszczelne skutecznie przełamują monopol płytek ceramicznych, oferując cieplejszą, cichszą i przyjemniejszą w dotyku alternatywę. Ważne jest jednak, by nie kierować się wyłącznie wyglądem, lecz świadomie dobierać parametry techniczne: rozróżniać pełną wodoszczelność winylu od czasowej odporności laminatu, wybierać sztywny rdzeń mineralny do szybkich renowacji i dbać o szczelne wykończenie dylatacji. Przy prawidłowym montażu, taka podłoga posłuży przez dekady, nie ustępując trwałością tradycyjnemu gresowi, a znacznie przewyższając go komfortem codziennego życia.
FAQ
Czym różnią się panele winylowe SPC od paneli laminowanych oznaczonych jako „wodoszczelne”?
Kluczowa różnica tkwi w budowie rdzenia: panele winylowe SPC (Stone Plastic Composite) posiadają sztywny rdzeń mineralny, który jest całkowicie niewrażliwy na wodę i nie pęcznieje. Panele laminowane „wodoszczelne” mają rdzeń z płyty HDF o zwiększonej gęstości i zaimpregnowane zamki, co zapewnia ochronę jedynie przez określony czas (zazwyczaj 24h lub 48h zgodnie z testami NALFA), po czym mogą ulec trwałemu odkształceniu.
Czy panele wodoszczelne można układać bezpośrednio na stare płytki ceramiczne w łazience?
Tak, jest to możliwe, pod warunkiem zastosowania paneli winylowych ze sztywnym rdzeniem (SPC), które niwelują ryzyko tzw. „telegrafowania” (odbijania się) fug na powierzchni. Jeśli fugi są szersze niż 4 mm lub głębsze niż 1 mm, należy je wcześniej wyrównać masą szpachlową, a pod panele zastosować dedykowany podkład kwarcowy o wysokiej gęstości (parametr CS > 400 kPa).
Jak zabezpieczyć dylatację obwodową przy wannie lub brodziku, aby woda nie dostała się pod podłogę?
Szczelinę dylatacyjną (minimum 5 mm) należy wypełnić elastycznym sznurem dylatacyjnym (PE), a następnie uszczelnić wysokiej jakości silikonem sanitarnym dobranym kolorystycznie do podłogi. W miejscach szczególnie narażonych na zalanie rekomenduję dodatkowe użycie masy uszczelniającej do zamków (np. typu Click Guard) na łączeniach paneli w promieniu 1 metra od strefy mokrej.
Jaki podkład pod panele wybrać do łazienki z ogrzewaniem podłogowym?
Należy wybrać podkład poliuretanowo-mineralny (PUM) o jak najniższym oporze cieplnym (R), najlepiej poniżej 0,01 m²K/W, co zapewni efektywne przekazywanie ciepła. Podkład musi również charakteryzować się wysoką odpornością na obciążenia statyczne (CS), aby chronić precyzyjne zamki paneli wodoszczelnych przed wyłamaniem pod wpływem ciężaru armatury łazienkowej.
Czy panele wodoszczelne nadają się do montażu na ścianie pod prysznicem?
Panele montowane w systemie „pływającym” (na klik) nie nadają się do strefy bezpośredniego natrysku wody, ponieważ woda może przeniknąć przez zamki. Do kabin prysznicowych można stosować wyłącznie specjalistyczne panele winylowe LVT przeznaczone do montażu na klej, przy jednoczesnym wykonaniu pełnej hydroizolacji podłoża (folia w płynie + taśmy uszczelniające w narożnikach).
Jakie wymagania musi spełniać wylewka betonowa przed montażem paneli wodoszczelnych?
Podłoże musi być wysezonowane, nośne i przede wszystkim równe – dopuszczalna odchyłka to 2 mm na 2 metry bieżące łaty. Wilgotność jastrychu cementowego nie może przekraczać 2% CM (dla anhydrytu 0,5% CM), a przed montażem konieczne jest wykonanie próby wilgotnościowej, by uniknąć rozwoju pleśni pod szczelną powłoką paneli.
Czy stosowanie mopa parowego jest bezpieczne dla paneli wodoszczelnych w kuchni?
Zdecydowanie odradzam używanie mopów parowych, nawet na panelach oznaczonych jako wodoszczelne. Gorąca para pod ciśnieniem może wnikać w mikroszczeliny zamków, powodując degradację uszczelek hydrofobowych lub, w przypadku paneli klejonych, osłabienie wiązania kleju. Do pielęgnacji należy używać wilgotnego mopa płaskiego i środków o neutralnym pH.
Czy pod ciężką zabudowę kuchenną można układać panele w systemie pływającym?
Nie, ciężkie meble kuchenne i wyspy blokują swobodną pracę podłogi, co przy zmianach wilgotności i temperatury doprowadzi do zerwania zamków i powstania szczelin. W kuchni panele należy układać tylko do nóżek szafek (maskując przerwę cokołem meblowym) lub zdecydować się na pełne przyklejenie paneli do podłoża.
Co oznacza klasa użyteczności 33 w kontekście paneli do kuchni?
Klasa 33 (zgodnie z normą EN 13329 lub EN 16511) oznacza produkt przeznaczony do intensywnego użytkowania w obiektach użyteczności publicznej, co w warunkach domowych gwarantuje najwyższą odporność na ścieranie i uderzenia. W kuchni, gdzie często upadają przedmioty i panuje duże natężenie ruchu, klasa 33 (AC5 dla laminatów) zapewni znacznie dłuższą żywotność niż standardowa klasa 32.
