Klimatyzację najtaniej i najładniej montuje się w domu, który jest jeszcze w stanie surowym. Nawet jeśli urządzenia pojawią się dopiero za rok czy dwa, kilka decyzji podjętych przed tynkami pozwala uniknąć korytek na ścianach, kucia gotowych wnętrz i kompromisów w wyborze miejsca agregatu.
Instalacja podtynkowa: przygotowanie zamiast kucia
Na etapie stanu surowego da się poprowadzić w ścianach i stropach wszystko, czego klimatyzator będzie potrzebował: izolowane rury chłodnicze, przewód odpływu skroplin, zasilanie i przewód sterujący. Takie przygotowanie nazywa się potocznie „pre-instalacją”. Po tynkach z tych przygotowań widać tylko zakończenia w miejscach przyszłych jednostek.
Warunek jest jeden: trasy trzeba zaplanować świadomie. Rury chłodnicze mają ograniczenia długości i liczby załamań podane przez producenta, a odpływ skroplin potrzebuje spadku. Przypadkowo poprowadzona pre-instalacja potrafi później wykluczyć sensowne urządzenie albo wymusić montaż pompki skroplin.
Gdzie powiesić jednostki wewnętrzne
Miejsce jednostki w pokoju decyduje o komforcie bardziej niż sam model. Strumień powietrza nie powinien trafiać prosto na łóżko, biurko czy kanapę. Urządzenie nie powinno też wisieć tuż przy suficie w miejscu, gdzie zasłoni je zabudowa, bo wtedy traci wydajność i utrudnia serwis.
Warto przy tym od razu zdecydować, które pomieszczenia mają być klimatyzowane: sypialnie na poddaszu, gabinet, salon z dużymi przeszkleniami. Łatwiej zostawić przygotowanie „na zapas” w jednym pokoju, niż później prowadzić rury przez gotowe wnętrza.
Dobrym nawykiem jest oznaczenie miejsc przyszłych jednostek na ścianach jeszcze przed tynkami i zrobienie zdjęć tras instalacji z miarką. Takie zdjęcia przydają się później przy wieszaniu obrazów, montażu szafek czy wierceniu – nikt nie przewierci przypadkiem rury chłodniczej.
Jeśli w planach jest klimatyzacja do domu, najwięcej zyskuje się właśnie na tym etapie: jedna rozmowa z instalatorem przed tynkami rozstrzyga sprawy, których po wykończeniu nie da się już tanio zmienić.
Miejsce agregatu i skropliny
Jednostka zewnętrzna potrzebuje stabilnego podłoża, swobodnego przepływu powietrza i miejsca, w którym jej praca nie będzie przeszkadzać – ani domownikom, ani sąsiadom.
Dobrze sprawdza się cokół od strony ogrodu lub ściana szczytowa z dala od okien sypialni.
Przy agregatach pracujących też na grzanie trzeba pamiętać o wodzie z odszraniania. Zimą spływa ona pod urządzenie i zamarza, więc miejsce pod agregatem powinno mieć zaplanowany odpływ, a nie kończyć się na płytach tarasu czy chodniku przy wejściu.
Zasilanie i sterowanie
Klimatyzator powinien mieć własny obwód z odpowiednim zabezpieczeniem, a projektant elektryki musi o nim wiedzieć. W rozdzielnicy warto zostawić rezerwę na przyszłe urządzenia. Jeśli dom będzie miał system inteligentnego sterowania, trzeba sprawdzić, czy wybrane urządzenia da się z nim zintegrować, i przewidzieć okablowanie lub zasięg sieci.
Klimatyzacja a reszta instalacji
Dom z rekuperacją i dobrze ocieplony ma zwykle mniejsze zapotrzebowanie na chłodzenie, ale duże przeszklenia od południa i zachodu potrafią to szybko zmienić. Zewnętrzne osłony przeciwsłoneczne to najtańszy „chłód”, jaki można kupić, więc warto przewidzieć je w projekcie razem z klimatyzacją. Jeśli planowana jest pompa ciepła powietrze–woda, można też rozważyć, czy część chłodzenia nie przejmie ona sama – to jednak wymaga osobnej analizy, bo chłodzenie przez podłogówkę ma swoje ograniczenia.
Lista na spotkanie z instalatorem
- rzuty kondygnacji z zaznaczonymi pomieszczeniami do klimatyzacji,
- informacja o przeszkleniach i planowanych osłonach,
- miejsce na agregat i sposób odprowadzenia wody,
- projekt elektryki z rezerwą na obwody klimatyzacji,
- termin tynków, bo pre-instalację trzeba wykonać wcześniej.
Artykuł przygotowany przy współpracy z Inter-Klima sp. z o.o. z Zabrza – firmą rodzinną, która od 1989 roku montuje klimatyzację i pompy ciepła na Śląsku.
